వెనక్కి తిరిగిన వెన్నెల (ఎపిసోడ్ 5)
పెళ్లి అంటే పూర్తిగా తెలియని వయసు అది. కానీ అమ్మనాన్నలు నా క్షేమం కోసమే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నారని నా చిన్న ప్రాణానికి అర్థమైంది. రేపు తెల్లవారితే నా పెళ్లి. ఆ రాత్రంతా ఆ చిన్న ఊరు ఊరంతా నా పెళ్లి పనుల్లో సందడిగా ఉంది. ఆ ఊరి జనం నాపై చూపించే ప్రేమాభిమానాలు ఆ రోజే నాకు పూర్తిగా తెలిశాయి.
ఉదయాన్నే నా చిన్ని చేతులు, కాళ్లు పసుపు పారాణితో మెరిసిపోతున్నాయి. పందిరిలో పచ్చని పండు వెన్నెలకు బొట్టు పెట్టినట్టున్న నా ముఖం చూసి అమ్మ దిష్టి తీసింది. నా చిన్న చిరునవ్వు చూసి అమ్మ ఆనందం రెట్టింపైంది. అందరూ అక్షింతలు వేసి దీవించారు. పెళ్లి కొడుకు తరపు వారు వచ్చారు. నా జీవితాన్ని మలుపు తిప్పి, నా చేత శాసించబడుతున్న నా భర్త ఆకాష్ గారు నా మెడలో మూడు ముళ్లు వేశారు. అవును, ఆరోజు వచ్చిన ఆ పెళ్లి కొడుకే.. ఇవాళ నన్ను మళ్లీ నా సొంత ఊరికి పంపించారు.
తెల్లవారుజామున పెళ్లి జరిగిపోయింది. అందరి నవ్వులు, సంతోషాల మధ్యే.. నేను నా పుట్టింటిని వదిలి వెళ్లాల్సిన సమయం రానే వచ్చింది. నా బట్టలు ఉన్న ఇనుప పెట్టెను నాన్న మోస్తుంటే, ఒడి బియ్యం పట్టుకుని అమ్మ నాతో నడిచింది. పుట్టింటి గడపకు బొట్టు పెట్టి, నా కన్నీళ్లతో ఆ గడపను కడిగేస్తూ.. "అమ్మా, నాన్నలను నన్ను దాటి పోనివ్వకు" అని ఆ గడపతో మొరపెట్టుకున్నాను. నేను మాత్రమే కాదు, ఆ ఊరంతా నా కోసం కన్నీరు పెట్టినట్టు అనిపించింది.
నాన్న నా చేయి పట్టుకుని ఊరి పొలిమేర దాటించడానికి బయలుదేరారు. నా కడుపులో కలిగిన ఆ వేదనను నేను ఆపుకోలేకపోయాను. అమ్మను గట్టిగా హత్తుకున్నాను. అమ్మ నా చేతిని తన కళ్లకద్దుకుని మొక్కుతోంది. "వద్దు అమ్మా.. నేను వెళ్లను! నీతోనే ఉంటాను అమ్మా.. నన్ను పంపొద్దు!" అని అరుస్తూ ఏడ్చాను.
ఊరి పొలిమేరలో ఉన్న బోడ్రాయి (గ్రామ దేవత శిల) వరకు నన్ను తీసుకొచ్చి వాళ్లు ఆగిపోయారు. ఆ క్షణం నుండి నా మనసును నా అమ్మ దగ్గరే వదిలేశాను. నా శరీరం మాత్రం పట్నం వైపు సాగింది.
ఆ ఊరిలో వెలుగుతున్న వెన్నెల.. ఆ రోజే, అక్కడే ఆగిపోయింది!
Comments
Post a Comment